How does technology get involved in social life?

I. Hutchby talks about the, in sociology recurring question, whether technologies influence the social life, or that the social life demands the technologies that get invented.  So basically it’s the old question; ‘what was first; the chicken or the egg’. The only difference is that Hutchby claims to know the answer to his question. He says that technology doesn’t just affect the society. The people would have no choice, like the injection needle theory. An example that assists this is that not every invention has its intended effect. Like the television, witch was intended to be like a telephone with vision. So he rejects this deterministic approach. He also rejects the opposite approach, witch says that the society completely shape the technologies they get offered. People who say ‘guns don’t kill, people do’ agree with this. But if we use this approach we would say that for example a toilet and stapler could both be used for the same things, but it’s just the people’s interpretation that set the rules. (Surely we don’t staple our paper with a toilet.) Hutchby’s solution is just in the middle of these approaches. He says that some qualities of the technologies are predestined, and others are open for interpretation. Let’s give an example. When the telephone-lines came widely in use, the makers had intended it to carry two-way conversations, and just audio. After that the fax, which was actually invented before the telephone, could use this network of telephone-lines to become used. And now days we even use this line for internet usage, and conversation with images! (So the computer took the qualities the television intended to have.)

How much does the virtual ‘communication atmosphere’ differ from the real one?

A virtual alter ego can be exactly the opposite of your real ego. This is because of what Novak calls liquid architecture; cyberspace is like liquid; it doesn’t have one shape, and no distances or measurements. This means you personality can be liquid as well; one day you’re a spoiled boy, the next you play an old lady. I emphasized the word ‘play’ because you won’t be completely capable of being someone else. You will always reveal some of your personality. And because the internet is a disembodied space, as Dodge and Kitchin call it. There is no physique boy or lady present.

Most of the people on the internet don’t get involved in mass communications, though they are following it. Dodge and Kitchin say that ‘people remain silent for the same reasons they are reserved in ‘geographic´ spaces.’ So most people don’t become an entire different person. This and the fact that most online metaphors refer to the real word, like chat rooms and cybercafés, shows that the atmosphere online is like the on offline. Let’s take me as an example. The people on my msn-list are all people I know in the real world, some of them I speak on an everyday basis. And I don’t speak as much on forums either, just like I wouldn’t speak to a complete stranger in the real world.

A time ago, a good friend of mine said to me ‘wouldn’t it be cool if I could earn my money with Championship Manager, and actually be a championship manager?’ He was talking about a ‘soccer-manager simulation program ‘on his pc. He was so addicted to this program that he skipped his night sleep sometimes. Castronova said that it is not out of the ordinary for people to spend so much time in a virtual word. There is this case where a CM-player lost his job for playing this game at his work.

In the movie Avalon (Mamoru Ishii, 2001) the main character, Ash, actually does get her primary income, real word’s money, from playing a virtual game called Avalon. This movie is set in the future, and it is not reality yet. The question arising from all this is;

How possible is a future where the virtual and the real word are melted into one?

In Castranova’s article On Virtual Economies he sketches the possibilities. He says that we cannot see into the future, but there are some trends that point in a certain direction. First the increasing presence of virtual connections, as the internet. Lots of people already have a virtual alter ego, like a nickname. Second de development of immediate interfaces, like a VR-helmet. (Also see my text on interfaces, below. ) Third is the growing amount of virtual games. So on the physical side of the question; it looks pretty possible that the two worlds will come very close. I, for example, sometimes say; ‘I spoke my brother today’, by which I mean I chatted with him via my computer. This shows that the virtual word can replace the real word on certain points. But the big issue is ‘do we see the virtual contact with others, the same way as real contact’. A chat with my brother on the internet can be just as good as a real chat. (On the other hand, I don’t think virtual sex can be as good as the real thing.) So we can embrace the virtual word in our real word, if we allow it to.

Vogel wrote in his article Economic perspectives about virtual games and economy. In this text wee will find the answer to another question;

How will this, economically, be achieved?

He writes that it is commonly thought that we have more leisure time now, than in the past. He says that this is a wrong; he even says that the number of hours available for leisure time actually may be declining. The virtual world is now mostly present in the entertainment business. And entertainment is mostly consumed in free time. So, if the virtual word wants to grow, it has to insert itself more into other places than entertainment. Though it is already present in stock markets and net meetings, the real world is mostly used for most trades (as well goods as information). And this of course means that big media corporations need to invest in this development (more virtual trade). Which I’m sure of will happen; there’s always some organization trying to make monde of this.

Concluding; the virtual word can come very close to the real word if  the supply- and de demand-side of the virtual world agree on this.

I've written this some time ago, sorry for not translating.

Aristoteles zag het schrift als een vervanging van het geheugen. Hij dacht ook dat de mens door de komst van het schrift dommer zou worden, omdat de hersens minder gebruikt zouden worden. Dit is erg begrijpelijk; ik herinner mij dat vanaf het moment dat een rekenmachine werd toegestaan op school, mijn rekenkunde drastisch achteruit ging. Maar waar Aristoteles geen rekening mee hield is dat de hersencapaciteit die vroeger voor het geheugen werd gebruik nu voor iets anders gebruikt kan worden. Het is dus niet zo zeer een vervanging van het geheugen, maar meer een ‘ verlenging’ van het geheugen. (Vandaar dat wij nu nog steeds bekent zijn met de leer van Aristoteles.) Op deze manier zijn wij steeds meer menselijke activiteiten gaan uitbesteden. Zo zijn we, zoals Licklider het zegt, “machanically extended man” geworden. Zo is er bijna niemand meer die een moeilijke rekenopgave zonder hulp van een computer oplost. Juist door dit uitbesteden is de mens in staat om vooruit te gaan. Het is niet voor niets dat de apen uit 2001; a space odyssey evolueren in de mens na de uitvinding van een slaghout; de verlenging van de arm.

Als de evolutie in dit tempo doorgaat is het uiteindelijke doel een cyborg; half machine, half mens. Een symbiose tussen mens en machine, zoals Licklider het zegt. Er zijn twee tendensen die deze ontwikkeling zichtbaar maken. De eerste is ‘steeds meer mens in machine’. Machines krijgen steeds meer menselijke eigenschappen, zoals emoties. (ook al zijn deze gesimuleerd) En het Internet bevat steeds meer persoonlijke informatie dan zakelijke informatie. De tweede is ‘steeds meer machine in de mens’. Protheses, zoals de pacemaker, zijn hier het voorbeeld van.

Maar de complete cyborg is nog lang niet het geval. Want mens en machine kunnen nog niet zonder problemen met elkaar communiceren. Zo is de informatie die voor een mens handelbaar is (bijvoorbeeld woorden en beelden) niet hetzelfde als die van een computer (enen en nullen). Hier hebben ze een interface voor nodig. Een interface zet informatie van het en systeem om in begrijpelijke en herkenbare informatie van een ander systeem. De keuze van het woord ‘systeem’ laat al zien dat interface niet alleen geldt voor mens-computer communicatie. Zo is er ook een interface nodig voor communicatie tussen twee computeronderdelen. Maar ook soms tussen twee mensen. Mensen die niet dezelfde taal spreken maken bijvoorbeeld gebruik van een tolk.

Interfaces verbinden dus twee systemen, maar legen ook veel beperkingen op aan deze communicatie. Daarnaast heb je voor bijna elke handeling een ander interface nodig. Kijk maar naar hoe vol een gereedschapskist zit. Het woord interface geeft dus eigenlijk aan dat er een ongelijkheid tusen twee systemen bestaat. Voor het ontstaan van een Cyborg zouden interfaces dus eigenlijk uit de weg geholpen moeten worden, en machines dezelfde taal moeten spreken als mensen. Dit zou nog veel tijd in beslag nemen, maar we zijn al iets op weg. Kijk maar naar het volgende voorbeeld; als ik in een auto rijdt en ik moet uitwijken voor overstekend wild zal ik de auto er met een bocht om heen rijden, zonder te denken dat ik de positie van het stuur moet veranderen, of mij voet van het pedaal moet halen; ik ben de auto.